Na prachtige slogans als “Tijd voor Goed Bestuur”, “Wie gelooft die mensen nog?” tegenover het huidige politiek landschap te plaatsen, kunnen we enkel concluderen dat Leterme visionair was en al zag wat voor een zootje hij ervan ging maken. Dat mensen dat geïnterpreteerd hebben als uitspraken over Paars was een geluk bij een ongeluk.
Maar deze veiling op eBay voor Music For Life… wie biedt daar nog op?
Soms moet je bij iemand eens een hele hoop rommel verwijderen. Spyware, malware,… “Let toch een beetje op met dat surfgedrag”, denk en zeg ik dan soms. Maar nu had ik het zelf vlaggen.
De nieuwe laptop van mijn nieuwe werkgever deed niet echt wat het zou moeten doen en sinds enkele dagen kwam het meest irritante: IE deed van crash, elke keer als ik hem startte. Om lichtjes zot van te worden. Nee, IE is niet “my weapon of choice” voor het net, maar sommige sites werken nu eenmaal beter onder IE, zoals de Office Outlook Web Access en dus gebruik ik die browser dan ook graag daarvoor.
Je wil niet weten wat ik allemaal op en af die machine gesmeten heb. Radeloos dacht ik uiteindelijk er mee te moeten leren leven (of de machine binnen brengen voor een tabula rasa). Tot ik gisteren, met Firefox, een google search deed op een bepaald persoon. De top 5 resultaten waren niet echt diegene die ik zou verwachten. Ik probeerde nog enkele namen, waaronder die van mezelf, en kwam steeds URL’s in de top 5 resultaten tegen die ik niet zou verwachten: mogosets.com, hotsmade.com, … Firefox wist me te vertellen, na het clicken op de link, dat ik deze sites ook niet echt wou bezoeken. Dus ofwel was iemand er in geslaagd Google te bespelen, ofwel zat ik met een probleem. Na een eenvoudige test op een andere machine wist ik hoe laat het was.
Ik was gelukkig, zo gaat dat nu eenmaal meestal op het net, niet de enige en een oplossing was snel gevonden (hoewel ik moet zeggen dat ik eerst mijn bedenkingen had bij het opstarten van dat programma, ziet er best vies uit). En ja hoor, blijkbaar heeft het ook mijn IE-crash probleem opgelost. Hurrah :D
Na Web 2.0 Expo Europe in Berlijn mocht ik ook nog naar LeWeb ‘08 in Parijs. Voor iemand als ik zijn zo’n dingen enorm indrukwekkend. Dat er organisatorisch veel mis liep kan mij dus niet zo veel schelen. Eerst en vooral moeten gegeven paarden niet in de bek gekeken worden, en anderzijds had ik het ook te druk met de positieve dingen om mij echt druk te maken over de negatieve. Ja, de internetverbinding was er niet op de eerste dag, en dat is enorm jammer. Dat het koud was heb ik ook geweten, maar een jas doet veel. En van het tekort aan eten heb ik niets gemerkt aangezien ik buitenshuis een smakelijke lasagna aan het nuttigen was met Clo en Bart. Maar dag 2 maakte veel goed: mijn jas ging snel uit, ik heb genoeg kunnen eten en heb slechts even mijn internetconnectie verloren.
Aangezien het al begon om 8u45 was ik reeds de dag ervoor in Parijs. Omdat ik er iets te lang over gedaan heb om mijn hotel vast te leggen (u kent me) moest ik echter de eerste nacht in een ander hotel doorbrengen dan die waar ik de andere nachten zou doorbengen. Dus stond er eerst nog een verhuis op het programma voor ik me naar het 104 kon begeven.
LeWeb werd geopend door grote name van zowel Microsoft als Google. Steve Gillmor sprak met Microsoft’s Dan’l Lewin over oa BizSpark en Silverlight en de "nieuwe" Microsoft. Daarna probeerde gastheer Loïc Le Meur Nikesh Arora, hoofd Google EMEA, ervan te overtuigen dat ondernemers in Europa meer impulsen zouden kunnen gebruiken van de kant van de #1 zoekmachine. Arora zag wel veel startups, maar Loïc argumenteerde dat de USA ze allemaal opkoopt (cfr Skype). Over het algemeen ziet Arora de volgende Google in een garage ontstaan, moet er op global gericht worden (en dit in tegenstelling tot velen die zeggen dat hyperlocal the way to go is) en moeten we proberen taal als hindernis uit te schakelen (zoals foto’s en video dat kunnen).
David Weinberger kwam zijn visie op leiding en de toekomst ervan delen:
(ik wil er ook even op wijzen dat zowat alle sessies te bekijken zijn op UStream)
Amit Kapur, COO van MySpace wist Michael Arrington van TechCrunch te vertellen dat MySpace zich veel opener aan het opstellen is. Getuige daarvan is MySpaceID waarmee ook zij nu in de data portability wereld stappen en het platform open stellen voor 3rd party elementen op en rond MySpace. Er werd ook van de gelegenheid gebruikt gemaakt om de MySpace toolbar aan te kondigen.
Het thema van LeWeb dit jaar is "Love" en dirigent Itay Talgam zag gelijkenissen met zijn eigen vak. Aan de hand van enkele beeldfragmenten liet hij het publiek kennis maken met de wereld van het dirigeren en de noodzaak van een evenwicht tussen liefde en controle. Ook liet hij het publiek Broeder Jacob in 4 stemmen zingen, een apart moment (bekijk de video, want het is fascinerender dan je zou denken).
Na dit frivool intermezzo kwamen we terug bij iets serieuzere zaken: Linda Avey kwam uitleg geven over 23andme dat ze samen met Anne Wojcicki uit de grond stampte. Het bedrijf analyseert je genen. De prijs is nog vrij hoog ($399), maar heeft reeds een enorme daling gekend (we komen van $999!) en Avey sluit niet uit dat deze in de toekomst nog verder zal dalen, het is zelfs hun doel. We noteren uit het gesprek dat er veel speeksel bij komt kijken, wat ook vrijwel onmiddelijk door Bart werd bevestigd en dat dit zelfs ergens in belang van de veiligheid is. Door zoveel speeksel te vragen kan uitgesloten worden dat het systeem voor verkeerde doeleinden gebruikt wordt. Verder leren we ook dat voor de beveiliging van de data naar de bankwereld gekeken is, dat de analyse van het DNA uitbesteed wordt, dat er een familiekorting is en dat ze uiteindelijk met de gegevens die verkregen zijn de strijd tegen ziektes als Parkinson willen bijstaan.
Tussen ons en het middageten, altijd een gevaarlijke plek, stond Helen Fisher, experte als het gaat over hoe en waarom we juist verliefd worden. Niet al te verwonderlijk dus dat ze ook werkzaam is bij match.com.
Kijk, er zijn drie mogelijke redenen die kunnen verklaren waarom deze droge materie interessant was:
Wat het juist was, weet ik niet, maar het klikte bij het publiek en de honger werd even vergeten. Fisher probeerde aan te tonen dat gevoelens niet meer zijn dan chemische stoffen die vrijkomen in het brein, en er is een verschil te merken tussen de sexuele drift, romantiek en binding. Ik heb een heleboel tweets aangaande deze presentatie kunnen posten, check even vanaf 9 dec, rond 12u30 en verder.
De namiddag bracht een heleboel aangaande startups, auteur Paulo Coelho die in mijn ogen een heleboel cliché’s kwam vertellen en een presentatie door Susan Wu die ik graag gezien had maar heb gemist (en du
s nog moet bekijken) aangaande Virtual Goods (door velen aanzien als the thing of the future).
Ik ben ondertussen aangekomen in mijn hotelletje en dus zo goed als klaar voor LeWeb dat morgen start. Zo goed als, want morgenvroeg zal ik eerst nog van hotel moeten veranderen (ik had maar vroeger moeten zijn met mijn reservatie ;)). Daarna dan kan je hier en ook op twitter (let op, andere account dan mijn gewoonlijke) mijn LeWeb ervaringen volgen.
Mocht je dat al interessant vinden, dan zal je waarschijnlijk ook de live streaming wel appreciëren.
Oh en btw, een waterkoker op de kamer rules!
Oh, en moest je ook in Parijs zijn, let me know!
Topmodel, ik volg het niet echt. Soms val ik op het programma tijdens een zoektocht naar iets interessants op televisie. Gisteren was het weer het geval. Ik ben vrij snel in het vellen van een oordeel bij zulks een programma: Virginie wint en al de rest is gezever. Een ander oordeel is dat ik Leen niet kan uitstaan. Het is haar hoofd. Heb je dat nooit? Je ziet een bepaalde kop en je weet gewoon dat het niet zal klikken met die persoon.
Blijkbaar was het gisteren een moeilijke uitzending geweest: niet veel goeie foto’s, teveel kritiek, … mensen worden daar zenuwachtig van. De jury zei over Virginie (die trouwens als enigste wat deftig materiaal had, ah ja) dat ze haar niet kunnen doorgronden. Leen aarzelde niet en stemde in. "Zie je wel, " dacht ik, "trut eerste klas". Dat haar foto’s op niets trokken en dat ze uiteindelijk zelfs naar huis moest stemde me gelukkig. Nu ik erover nadenk is dat best erg, en zegt dat meer over mij dan over haar. Maar er stond me nog een lesje te wachten.
Toen afscheid genomen moest worden van de andere meisjes, en het de beurt was aan Virginie, sprak Leen de woorden "Ik weet dat we het niet altijd met elkaar hebben kunnen vinden, maar ik wens je toch veel succes" (of toch iets heel dicht daar tegen). En toen had ze mij even. Want op dat moment was die blondine waarmee ik vanuit mijn luie zetel zat te lachen een groter persoon dan ik.
We hebben hier een jongedame, jonger dan ik, wiens vurige droom het is (zei ze zelf toch tegen de jury) ooit topmodel te worden. Ze zit in een wedstrijd (en vrij ver) om dat te worden en moet deze verlaten. Toch wenst zij diegene die verder mogen, zelfs diegene waar ze het niet echt mee kan vinden, succes.
Chapeau en mijn excuses, Leen.