I woke up the other day and had this crazy idea: what if I make my life more local. No idea what drove me, but I wondered how I could focus my spending closer to home and preferably within the EU. And while we’re at it putting open source front and center where possible.
So I decided to take a look at my personal and professional life and see where I could change things. I’ll be documenting the process on this blog and keeping an overview here. Obviously, this will mainly be tech-centered.
Ik hou van het internet. Om 1001 redenen, maar ook omdat het mensen met aparte eigenschappen elkaar laat vinden.
Zo vind ik het enorm leuk als ze de ramen op kantoor komen kuisen. Of als iemand de planten aan het verzorgen is. Waarom? Ik weet het niet. Het geeft me een soort ‘zen’ rust en zelfs wat rillingen. Hetzelfde heb ik als iemand met een kalme, rustige en zachte stem in bepaalde omstandigheden met me praat. Zoals bij een medisch onderzoek. Niets sexueel, gewoon een zeer aangenaam en rustgevend gevoel. Weird? Freaky? Yeah, dat vond ik ook. Tot ik ontdekte dat er veel mensen dit ervaren.
ASMR staat voor Autonomous sensory meridian response en de omschrijving op Wikipedia komt enorm in de buurt van de ervaringen die ik net omschreef. Er is geen echte gegronde wetenschappelijke uitleg voor, maar een hechte community spreekt voor zich. Trek Youtube maar eens open en zoek op de term. Hou je klaar voor een WTF moment. Niet alleen op vlak van aantal video’s, maar ook op wat je gaat zien. Van het naspelen van doktersafspraken tot een bezoek aan een massagesalon of kapper. Fragmenten waar gespeeld wordt met ‘triggers’ zoals het ritselen van papier of tokkelen op hout. Het ziet er allemaal vreemd uit, soms zelfs licht erotisch maar dat is niet de insteek (hoewel, voor sommigen…).
Soms gaat het ook gewoon om een stem en de manier van praten. Het schoolvoorbeeld daar is Bob Ross, die met een eigen programma vroeger op TV mensen leerde schilderen.
Je kan meer vinden in de deze subreddit of op asmr.fm.
Ik hou van het internet. Om 101 redenen, maar ook omdat het mensen met aparte eigenschappen elkaar laat vinden. En misschien heb ik net mijn steentje daartoe bijgedragen.
De afgelopen jaren nam het leven de draaien die het wel eens durft nemen. We kochten een huis dat alles had wat we wilden in de Stad waar we van houden. We besloten een belofte die we elkaar al zoveel keer hadden toegefluisterd luidop te herhalen, voor iedereen die het horen wilde. Alexander kwam en gooide onze wereld overhoop en maakte hem zo nog zoveel mooier dan we dachten dat het kon zijn.
En dat laatste, dat willen we nog wel eens meemaken.
Volgend jaar, rond Valentijn.
(geen beelden deze keer, mijn USB stick voldeed blijkbaar niet ;))
Project Cleanup is in volle vaart en ook het papier moet er aan. 3 stappen te nemen:
Alle klasseurs werden van het schap gehaald en opengetrokken. Wat weg kon mocht weg, de rest digitaal (of er moest echt een goeie reden zijn om het niet te doen). En daarom bestelde ik een scanner die me daarbij moest helpen: De Doxie Go. Een scanner met ingebouwde batterij en geheugen. Dat laatste is ook uitbreidbaar met SD kaartjes En als je een eye-fi kaartje zou gebruiken is het ding nog zo goed als wireless ook. De Doxie Go scant in 2 kwaliteiten: 300 dpi en 600dpi voor de iets kwaliteitsgevoeligere documenten zoals foto’s. Integraties zijn mogelijk met oa dropbox en Evernote in de meest voorkomende bestanden (ook OCR!).
Wat het archiveren betreft is de Doxie een twijfelgeval. Het ding heeft heel de tijd in de living gestaan en soms duwden we er wat papier door (Jammer dat Alexander zijn motoriek nog niet ZO fijn is want hij wil maar al te graag helpen). Daarvoor is het ideaal aangezien het niet vasthangt aan een snoer naar een pc of voeding. Maar als je zo intensief bezig bent als wij nu, dan is de batterij ‘snel’ leeg. En scannen terwijl hij aan de PC hangt is, zoals ze zelf aanhalen, geen goed idee.
Maar waar de scanner het op dat vlak dan misschien een beetje laat afweten, zo goed is hij in het laatste puntje. Het ding ligt nu in onze living en als er papier binnenkomt scan je het in 1 beweging en gooi je het in de papiermand.
Bekijk volgend filmpje, het is ongetwijfeld ook voor jou van toepassing.
Ik ga van 2013 het jaar van ‘editing’ maken, en zeker ook wat mijn beschikbare ruimte betreft. 2013, dat is Project Cleanup. En ik begon er in januari al mee.
De kleerkast uitkuisen, elk jaar kreeg m’n moeder me toch 1 of 2 keer zo ver om eens door die berg kleren te gaan. En toch slaagde ik er toen ook telkens in veel zaken bij te houden en ze het volgende jaar niet te dragen. Afscheid nemen, dat was en is moeilijk. Iets ouder en hopelijk wijzer, lukt me dat nu iets beter.
Dit is mijn kleerkast. Ik weet eigenlijk niet hoe ik hiermee scoor in vergelijking met de gemiddelde mannelijke 30-er, maar ik ga grof toegeven dat ik er al met een grove borstel ben doorgegaan. Deze stapels zijn er uit gehaald:
Is er nog werk aan de winkel? Uiteraard, maar als ik elk jaar 1 of 2 keer zo’n opkuis doe, dan denk ik dat we er relatief snel klaar mee zullen zijn. Volgende stop: de boekenkast? De garage? CD’s en DVD’s? We’ll see, maar dit was stap 1. Zeer zeker.