Ik weet niet goed wat ik hiervan moet denken:
Clopin is exact zoals ik hem mij had voorgesteld,…
Zo, eindelijk wakker.
Nee, ik had een hels weekend waarin er gratis vaten moesten uitgedeeld , schoonouders gefeliciteerd, baby’s aangekondigd (nee, ik was bij de vernemende partij) en ook nog wat inkopen gedaan worden. Maar laten we beginnen bij het begin, BlogCom.
Graag verwijs ik naar de handige, opsommende post van Jeroen, wie ik trouwens nog moet bedanken voor het in elkaar steken van die geweldige avond, waarin hij alle reacties op een rijtje zet.
Ik ga het niet hebben over de bende waarmee ik al bekend was. Dat Pol, Michael, Frank (nieuwe URL!) en Mijnheer Kolgen toffe jongens zijn moesten jullie al weten. Maar er zijn er veel meer beste mensen. Er volgen een aantal links waarmee ik waarschijnlijk mezelf de das omdoe aangezien u misschien wel bij het lezen van deze pareltjes het bestaan van deze blog zult vergeten, maar dat verdienen ze nu eenmaal. Zeker als je ze in de zogenaamde IRL-toestand eens kan leren kennen. Laten we beginnen aan mjn linkerzijde. Hiervoor richt ik mij even tot een andere blogger: Kurt, heb jij toffe leerlingen man. Serieus, ga er eens mee op café.
De studenten in kwestie zijn Rik en Nathalie. Met deze mensen wil ik gerust maandelijks zoniet wekelijks rond tafel zitten. Verder is er het geval van Kathleen van Kleintje/Nijn. Zij kende Clopin niet! Nu eerlijk gezegd, ik was eerder verrast dat velen (volgens mijn normen) deze site wel volgen. Of het was gewoon heel lief van die mensen om te doen alsof. Maar eerlijk is eerlijk: Kathleen maakt niet alleen zeer fijne tekeningen, ze is ook nog eens een leuke meid (die het t-shirt voor clopin.be wil ontwerpen?).
Wannes terug leren kennen. Man, sorry, je was me even heel die tijd ontgaan. Won’t happen again, promise. Verder ook een zeer fijne Mevrouw Laenen leren kennen! Bedankt om naast mij te willen zitten ;)
Even ben ik in de loop van de avond naar de andere tafel geslipt, daar waar enkele van de vaste kern zaten. Ik waande mij plots in het gezelschap van Ine van Mo(nu)ments, Bart van MouseOver en … nog iemand vanwie ik ergens een kaartje heb gekregen. Hij werkt voor Adhese maar zijn naam laat ik u nog weten. Het werd een zeer diep gesprek over privacy. Denk ik.
Er waren er nog vele anderen hoor, maar ik heb, zoals de meesten waarschijnlijk, niet echt de kans gezien met iedereen een praatje te doen. In ieder geval was iedereen die ik leerde kennen zeker de moeite en was het dus een zeer fijne avond. Ik ben er volgende keer zeker weer bij.
Nog enkele bedenkingen (of laten we het voor de gezelligheid afvragingen noemen) tot slot:
Als deze tekst op niet veel trok, dat heeft met die vaten te maken ;)
De trut. Zelfs Wim kiest nu voor het geld. Dat houdt in dat het kinderachtig gedoe van Van De Veire nu naar de ochtend wordt gezet. Nu, ik luisterde ‘s ochtends altijd naar Wim, maar Peter werd vervangen door een cd. Nu blijkt dat ik best wat meer cd’s in mijn auto neem als die de ochtend gaat bezetten. Maar wacht! Als een engel met veel lichtstralen errond daalt ze terug neer en komt tot de redding. Roos zal onze avond terug voorzien van haar stem! Een geluk bij een ongeluk…
Maar toch wil ik van het hart dat ik alle schuld op Heidi steek. Nah.
Voor diegene die bij de vorige post 2 posts geleden niet konden volgen: Enjoy ;)
Stokjes, en dan nog van een eskimo. Waarschijnlijk als dank voor het aanschaffen van een van de t-shirts.
Mensen, dit is zwaarder dan ik had gedacht…
Waar was ik één jaar geleden?
Echt handig dat bloggen, ik wou dat ik het al 10 jaar deed zodat antwoorden op deze vragen gemakkelijker was. Ik ging mij vandaag klaarmaken om een weekendje in Harzé door te brengen met de bende (raar, vorig weekend met dezelfde bende naar een huisje niet ver daarvandaan getrokken. Was dat express zo uitgerekend mannen? Want dat is mij dan weer totaal ontgaan). Een zeer gezellig weekend alwaar beveiliging op wireless netwerken niet echt gekend was. Verder was ik toen aan het werk bij AS Adventure, u weet wel, die avontuurlijke retailer. Ik kan het iedereen aanbevelen, een gezellig familiaal bedrijf waar er nog nen beet gelachen kan worden. Ik reed met ne metalliken Toyota Corolla waar nu mijn moeder de E19 dagelijks mee afscheurt. Ik genoot reeds 2 jaar van een relatie met mijn vriendin, die nu dus al 3 jaar mij gelukkig maakt.
Waar was ik 5 jaar geleden?
Mocht ik echt niet stoppen? Goh… eeeuuuhm…
Herinnert u zich nog een tijd toen IT-bedrijfjes uit de grond kwamen en goud uitschudden? Wel ik zat er in zo eentje (maar dat had niet veel goud met zich mee). Ik werkte toen voor @lantis, een bedrijfje dat met enkele goede vrienden was begonnen om wat aan webdevelopment te doen, gevestigd op de Leien in Antwerpen. Leuke tijden waarbij je je collega’s om 3u ‘s morgens tegenkwam in de Cinema tijdens een Ciné Soirée en samen tot de conclusie kwam dat het misschien beter was dat we pas vanaf ‘s middags op kantoor verschijnen. Alles kon want iedereen ging ervoor en maakte die tijd ruimschoots goed. The good old days as they say. Ik reed toen met een Groene Renault Twingo met een dak dat je ver kon openschuiven. Hell yeah, de kwak-mobiel was een zalige auto om de zomer mee in te rijden. Verder was die auto zelfs semi-automatisch. Dit betekende dat je geen ontkoppeling had, maar toch een gewone pook had waar je mee moest schakelen. Gewoon even gas lossen was genoeg om het ding in de juiste versnelling te zetten. Raar? Zeker en vast.
Waar was ik 10 jaar geleden?
Het vierde middelbaar. Maar mensen toch… Volgens mij was ik toen bijna, of misschien juist, samen met mijn eerste vriendinnetje ooit. Nathalie die mij een jaar ofzo later heeft laten staan voor haar danspartner bij de dansclub, Captain One-Eye (ja, kinderen geven wrede bijnamen als ze gedumpt worden). Moderne Talen-Wiskunde als ik mij niet vergis om de jaren erna de “Moderne Talen” om te wisselen tegen “Wetenschappen”. Die meid is trouwens ondertussen al getrouwd (mijn late gelukwensen trouwens). Waarschijnlijk nog enkele jeugd-trauma’s die ik ondertussen al vergeten ben maar zeg nu zelf, die moet ik u niet vertellen, de uwe zijn hoogstwaarschijnlijk erger. Ik reed toen met een Oxford met 21 vitessen, zwart en paars als kleuren, en kon 5km lopen in een vrij scherpe tijd. Lang geleden dus!
Doorgeef-tijd! Het is me nog vrij goed gelukt me dunkt! Slachtoffers zijn Kristiaan (zodat hij blijft bloggen), Dramoghe (Nieuwkomer van de maand in my book) en alle bitches (omdat het bitches zijn). Fetch boys and girls!