Een collega van mijn vader kampt met problemen die alles dat ik ken overstijgen. Zijn zoon, Siebe is betrokken geraakt in een ongeluk net over de Nederlandse grens. Ze hebben besloten verslag uit te brengen over zijn toestand via een blog. Ik zou graag hebben dat vele mensen dit, het verhaal van Siebe, lezen. Op dit moment hebben de ouders de moed gevonden al een eerste verslag uit te brengen en dat is te lezen op www.siebeverlinden.be
One word of caution: De omschrijving is vrij … uitdrukkelijk.Ik neem mijn hoed af voor de persoon die dat heeft kunnen neerpennen in zulke omstandigheden. Het is even slikken.
Sterkte Luk en iedereen die nauw aan Siebe’s hart ligt.
Dirk had nog een ticket over om Jamie Cullum aan het werk te zien in Vorst. Een poppy-jazz concertje kan me altijd smaken, en deze jongeman steeds meer en meer. En een feest was het. Ik heb Jamie Cullum leren kennen door zijn laatste album (Catching Tales) en kende dus niet gek veel nummers. Toch heb ik me geen seconde verveeld gisterenavond! Integendeel. Dit was een van die weinige concerten waar je de tijd volledig uit het oog laat gaan en bij elk nummer mee wordt genomen. De heer Cullum blijkt een enorme live-entertainer te zijn die zich rot amuseert op een podium, of toch enorm goed die indruk kan weergeven en dat meer dan 2 uur lang. Hij gaat dan ook wat graag in het midden van het middenplein post vatten om daar, zonder enige begeleiding, zijn versie te brengen van Nature Boy van Nat King Cole (eat that David Bowie in Moulin Rouge). Heel het middenplein werd ook vriendelijk verzocht te gaan zitten (Jamie is van gestalte niet echt de grootste). Maar we werden in het begin van de show al goed verwend. Special guest was namelijk een van zijn “legends”: onze eigenste Toots Thielemans waarmee hij ondermeer het kerstnummer “Let it snow” bracht. Kippenvel, wees maar zeker.