Category: Lifelog

Vandaag kwam mijn zaak voor. Ik kan nu iets meer uit de doeken doen waarover dit ging. Ergens in november 2005 stond ik achter een andere auto te wachten voor een kruispunt om rechts af te slaan. De persoon voor mij vertrok en ik keek naar links om te zien of ik ook al door kon rijden of niet. Blijkbaar was de persoon voor mij toch nog gestopt en zat ik er dus tegen. De man die de wagen bestuurde had last van zijn nek, blijkbaar door mijn aanrijding (hoewel dit uiteraard wel raar is als je zo zacht tegen een tank dat een Mercedes toch wel is rijdt, maar swat).

Een tijd geleden kreeg ik dus een dagvaardiging voor deze zaak. Omdat ik nul komma nul van alles wat met rechtspraak te maken heeft ken, begon het dus al warm te worden. Mijn zaak kwam voor de politierechtbank. Ik heb via mijn verzekeringen de gegevens van mijn advocaat (rechtsbijstand, jawohl!) te pakken gekregen en wou een gesprek bij de man. Ja, ik wou weten wat er mij allemaal te wachten stond, hoe zou u zelf zijn?

Al bij al valt dat allemaal wel mee. Mijn advocaat sprak met mij om 10u45 aan het gerechtshof af, maar ik besloot om 9u al wat naar de andere zaken te gaan kijken. Best een aanrader trouwens. Uiteraard hoop ik dat niemand van u ooit daar moet zijn, maar mocht het toch voorvallen, neem een half dagje verlof en ga naar je zaak (ook al zegt je advocaat dat het niet nodig is) en pik wat andere zaken mee.

Wat mijn vonnis betreft: Een boete van 50. Valt nog wel mee, zeg je dan , maar wat je moet weten is dat je dat bedrag met 5,5 moet vermenigvuldigen. Wablieft? Jazeker. De boetes blijven altijd hetzelfde, het bedrag waarmee je het moet vermenigvuldigen verandert wel eens. Een trukje om niet altijd een hele aanpassing te moeten doen als de boetes veranderen. En dan is er nog een vrij handig ding dat je met een blanco strafblad wel eens uit de wacht kan slepen: 3 jaar voorwaardelijk. Ha, dit gaat dus blijkbaar ook voor boetes! De boodschap is dus, 3 jaar braaf zijn en niet meer voor meneer de juge moeten verschijnen (langer mag uiteraard ook ;)) en alles wordt van de tafel geveegd. De tegenpartij was er niet, dus ik denk dat het met zijn nek in orde is. Ik hoop het.

Alleen jammer dat er nu zoiets als “onvrijwillige slagen en verwondingen” op mijn papier staat natuurlijk. Evelyne noemde me aan de telefoon al haar crimineel. Spicy, though ;)

Persoon 1: “Waar is die beamer?”
Persoon 2: “Wa?”
Persoon 1: “Waar die beamer is.”
Persoon 2: “Ah, ja, die heeft P. al mee.”
Persoon 3: “Zeg, ge weet waarvan ge doof wordt he.”
Persoon 2: “Ik eet nochtans veel wortels hoor.”

Hij: “Goeiemorgen meubelhandel *****, waarmee kan ik u helpen?”
Ik: “Goeiemorgen, u spreekt met Kevin De Mulder. Ik heb bij jullie een sofa besteld en ze hadden mij toen gezegd dat het een 10-tal weken zou duren en die zijn ruim voorbij. Ik heb al eens gebeld na die 10 weken, zo een kleine 2 weken geleden, en jullie hebben mij toen gezegd dat hij kortdaags binnen ging komen en dat jullie mij zouden opbellen voor de levering. Aangezien ik nog niets heb gehoord bel ik dus even om te horen of er al meer nieuws is.”
Hij: “En op welke naam was dat Mijnheer?”
Ik: “De Mulder”
Hij: “Een ogenblik aub.”
….
Hij: “Mijnheer?”
Ik: “Ja?”
Hij: “Volgende week donderdag, zou dat passen voor u?”
Ik: “Euh, ja, ik moet dat nog wel even hier op het werk afstemmen maar normaal moet dat kunnen. Is hij dan al binnen?”
Hij: “Ja hoor.”
Ik: “Ah zo. Euh ja, dan zal ik maar snel langs de politie gaan zodat er plaats is.”

Ik vraag me af hoe lang die zetel daar al staat. Maar kom, hoera en vreugde, want het tijdperk van twee matrassen op elkaar als zetel in de living is achte de rug. Juich, oh rug, een leuning komt eraan. Viert feest, oh benen, want vanaf volgende donderdag kunnen we elke avond in de sofa ploffen.

Dit weekend was ik in Geel. Niet verwonderlijk, want daar zit ik elk weekend. Evelyne is van Geel afkomstig en gaat nog elke zaterdag daar naartoe omdat ze daar nog muziekschool volgt en omdat we zo haar ouders ook elke week zien. Ik ga graag mee omdat ik zo, met mijn krant, een goed boek en een cappuccino (of 2-3), die twee uur kan doorbrengen. Maar dit weekend besloot ik ook maar even langs de kapper te gaan.
Ik en naar de kapper gaan, het is iets raars. Elke keer ben ik blij dat ik geweest ben. Als het zo kort is kom ik met meer zelfvertrouwen buiten en voel ik me alsof ik de wereld aankan. Raar wat zoiets kan doen bij een mens (of toch bij mij). Maar naarmate mijn haar terug langer wordt begin ik het iets langere haar ook wel leuk te vinden. Ik denk zelfs dat Evelyne het liever zo heeft. En dus wacht ik maar om naar de kapper te gaan. Ik vind zogezegd geen tijd, maar ik weet ook wel dat ik er geen tijd voor maak. Tot dat ik het op een dag beu ben. Dan vind ik dat ik teveel tijd verdoe aan het goed leggen van mijn haar. Elke morgen met de pot gel vechten om mijn coupe toch maar goed te krijgen, nee, het moet gedaan zijn. Dus toch maar naar die kapper. Grmbl. Tijdverlies. Telkens opnieuw, die cyclus. Er zijn twee dingen waar ik tegenop zie als ik naar de kapper gaan: uitleggen wat voor kapsel ik wil en de verplichte kappers-talk.

Niet dat mijn kapsel moeilijk is. Op zich is het gewoon alles wat korter maken, zoals bij de meeste heren. Maar toch zijn er moeilijke punten. Zo mag het vanachter niet opgeschoren worden. Vanboven liefst vrij kort, maar we spreken wel niet in millimeters. Ah, en de contouren vanachter mooi aflijnen, dit mag wel met een tondeuse. En doe die twee punten in mijn nek ook maar weg. Ja helemaal weg. Hebt u van die lotion die mijn hoofd zo helemaal ijskoud maakt? Oh ja! Doen. Ja verzorgende shampoo mag. Hmm, wacht, waarom vraagt u dat? Is het zo slecht gesteld met mijn haar? Waarom vraagt u dat dan? Ah dat kost meer. Ja, doe maar. Euhm, even terug naar mijn kapsel, het mag zo wat steken, weet u wel? Maar liefst geen vleugels. Ja vleugels. Hoezo wat bedoel ik? Hmm, laat maar, gooi die verzorgende shampoo er maar al op, we zien wel hoe het verder gaat.

Het meest zie ik op tegen mensen die een hele uitleg willen doen. Waar ik vroeger woonde, bij mijn ouders, trok de kapper een heel uur uit terwijl mijn kapsel gemakkelijk binnen het half uur achter de rug kan zijn. Nee, die man deed er precies een uur over. Voor iedereen trok hij minstens 1 uur uit, vroeger kon je er niet buiten zijn. Deze man kende ik al jaren en daar kan ik het dus wel van verdragen. Zeker omdat die de lokale roddels allemaal kent en dat het wel eens handig is om terug mee te zijn wie er allemaal gescheiden, bedrogen of getrouwd is. Maar laat hem de enige zijn. Nu, ik begrijp dat de meeste mensen juist wel heel het gepraat er bij willen. Maar het moment waarop je kapper stopt met knippen om een uitleg te doen, is het punt waarop iets in mij “MAYDAY” roept. En dan merk je het. De andere kapsters die zich omdraaien en hun versie van de feiten willen geven. Ook zij stopt met knippen. De klant waar zij aan mee bezig was weet er ook meer van. Ze draait haar stoel en brengt nieuwe feiten aan het licht. Een man die aan het wachten is doet de Story dicht en besluit zich ook in het gesprek te mengen. En ik zit daar. Mijn haar half geknipt. Slim he? Je kan niet doorgaan want je ziet er ronduit belachelijk uit. Je zit vast. Dus… je praat maar mee.

Ik haat naar de kapper gaan, maar het gevoel waarmee je buiten komt is werkelijk fantastisch. Ik vraag me nu enkel af of dat het aan het nieuwe kapsel ligt, of aan het feit dat je buiten bent.

PS: Nee, met Geel bedoel ik niet het psychiatrische ziekenhuis, maar de stad. I know what you were thinking…