Daarjuist een moment aan het koffieautomaat onder volgend motto: “Ze zijn de deur van de teletijdmachine weer vergeten te sluiten”. De man gaf zijn bestelling in en keek dan met verwondering naar wat er zich ging afspelen. Hij schrok al half toen er automatisch een bekertje tevoorschijn sprong en toen alles klaar was en hij met een blik van verheuging zich omdraaide kon hij enkel een “wow” laten ontglippen.
Ze zouden echt iets aan dat slot moeten doen.
Ik heb gisteren en vandaag iets gezien dat ik raar vond en wat ik eigenlijk niet zo raar mag vinden. Het is zo dat ik namelijk die twee dagen juist rond de middag mij naar het sanitair begaf en daar zag ik… iemand zijn tanden poetsen. Het zou niet mogen, maar ik vond het raar. En eigenlijk zou iedereen het moeten doen.
Misschien vanaf morgen eens een tandenbortsel en tandpasta beginnen meenemen. Tis maar om geen opkomende trend te missen.
Nee, ik heb het hier niet over de Belleman van Gent, wat Google u zou doen geloven. Ik heb het over een man die ik enkele weken geleden op een zonnige zaterdag op de Meir ben tegen gekomen. Zo stond hij er, in pak en klaar met het bord. Aan iedereen die het wou horen verkondigde hij de aankomst van het Circus van Moskou (misschien toch wel een beetje Belleman). Ik moest gewoon mijn camera boven halen.
Dit had hij echter wel gezien. Ik zag hem naar mij gesticuleren. Hij vroeg me of hij die foto’s zou kunnen verkrijgen. Een emailadres had hij niet en via het internet kon hij er ook niet aan geraken. Een cd was wel goed. Waarom ik zo snel instemde weet ik niet. Was het omdat hij het mij vroeg en daarmee mijn ego streelde? Misschien. Hoewel ik denk dat zijn passie en enthousiasme doorslaggevender waren. Hij wist me te zeggen dat ik de cd bij het circus mocht afgeven. “Zeg maar dat het voor de Willy is”, zei hij nog, en gaf me zijn kaartje. Als eerste regel las ik “Circus, mijn leven”. Naast zijn gegevens een foto van een tijger.
Ik besloot nog enkele foto’s te nemen, want eentje is geentje. Toen hij dit merkte, poseerde hij maar wat graag. Enkele dagen erna ben ik dan ook de cd gaan afgeven. De vrouw aan de kassa begreep me niet echt en verwees me door naar de circus-directeur. Binnen vond ik enkelen die de Nederlandse taal wel machtig waren en die Willy kenden. Hij was er helaas niet maar ze gingen ervoor zorgen dat hij het kreeg en bedankte mij in zijn plaats. Zelfs op hun gezicht kon je aflezen dat Willy hier tevreden mee ging zijn.
Willy, het spijt me dat ik niet beter foto’s kan trekken.
Dus we zijn terug. Hoewel ik niet weet waarom. Met een 82ste plaats zou je niet tevreden mogen zijn ;)
Let’s see if I care.
Ik begrijp het niet. Ik zit niet bij een klant, maar ik heb het drukker dan als ik een deadline heb. Niet dat het heel erg is, I drive on pressure, maar het is wel treffend. De vakantie komt dus net op tijd. Geen grootse dingen: een weekje naar “a state of happiness“. Unplugged en volledig horizontaal, graag. En deugd dat het zal doen! Vanavond begint de vakantie al. Goed, we vertrekken pas maandag, maar morgen ga ik mijn oogappel bewonderen wanneer zij haar onderscheiding zal ontvangen (bronnen hebben dit al bevestigd). Onderscheiding! Damn…
Dan nog een vrij gevuld weekendje (een etentje om de onderscheiding te vieren, citychallenge, een matchke van de ratten, zuiderzinnen,…), maar met de week die daarop volgt in het achterhoofd, beleef je dat in een veel relaxere sfeer, nespa?
Gisteren heb ik een samenvatting gezien van het beste uit Trigger Happy TV, de Engelse voorloper van wat we hier op K2 ook hebben. Wist u dat er een Engelse voorloper was? Als u die amenvatting bekijkt ziet u enorm veel sc?nes terugkomen, klakkeloos overgenomen! Tot zover mijn respect voor de Belgische versie. Swat, daarin zag ik een sc?ne in de sneeuw. Ik heb zin in de winter. En zeker in sneeuw.
Tot na de rust.