Dus eerst hadden we Kate Ryan, daarna pikte hij ook de knappe remix van Ayo (Technology) van Milow op en nu zwiert hij ook nog Arsenal op zijn site?
Met alle respect en ik gun het ze allemaal enzo, maar het begint verdacht te lijken. Waar zit hij? Nog nergens in ons land gesignaleerd, nee?
Show yourself, Perez! I know you’re eating chocolates and drinking beer somewhere in this country!
Enorm knap meisje, vind je niet? ja, dat vind ik ook. En dan heb ik het uiteraard over mijn vriendin en niet over de (ex-)jongen die je op de foto hierboven ziet. Want dat, beste vrienden, is Kim Petras, een Duitser, excuseer Duitse ondertussen, die op zijn/haar 12de al met een hormonenbehandeling begon voor een geslachtsverandering. Lichtjaren verder dus dan Bill, die nog in de ontkenningsfase zit.
En om Bill nog wat meer het vuur aan de schenen te leggen stapt ook Kim in het muziekwereldje. Een (zeer klein) voorproefje kan je op haar MySpace terugvinden en wat filmpjes op haar youtube account. Of zijn. Whatever.
Big Ideas (don’t get any) from James Houston on Vimeo.
James Houston studeerde enkele maanden geleden af aan de Glasgow School of Art’s in de richting Graphic Design. Hierboven ziet u zijn eindwerk. Hij wou dit ook indienen voor de westrijd die Radiohead had uitgeschreven, waarbij opgeroepen werd om Nude te remixen, maar kwam helaas te laat.
Een man om in het oog te houden. Bekijk zeker ook zijn ander werk op Vimeo.
Beste vrienden, ik word oud, en vier dagen is teveel van het goede voor yours truly. Het kan dan ook goed zijn dat dit de laatste editie was die ik volledig en zoals het hoort gedaan heb. Halverwege Hercules & Love Affair binnengewaggeld, wetende dat Antony (die van met de Johnsons, weet u wel) er niet bij kon zijn. Natuurlijk een domper, maar dat neemt niet weg dat je bij Hercules’ Theme toch wel in beweging moet komen.
We lagen bij de Marquee en waren uitgeteld, redenen genoeg om toch een van die weinige veranderingen in het originele plan door te voeren: Mark Ronson ipv The Kooks. En dat bleek eigenlijk geen slechte keuze te zijn! Wie Mark Ronson is? Wel zo iemand die achter de schermen werkt maar wel voor de lancering van fijne stemmen als Amy Wijnhuis (u mag zeggen wat u wil, maar het kind had het ooit wel). Heeft zelf geen nummers maar maakt wel covers zo goed dat de originele uitvoerders gewoon mee willen komen spelen. Nietwaar, Ricky Wilson?
Ik begon er zowaar terug door te komen maar miste iets dat noch The Raconteurs, noch Grinderman (u mag gerust Nick Cave & The Bad Seeds zeggen, met een iets smerigere streep rock) me konden geven. Over beiden valt er dus niet veel te zeggen, aangezien ik er was en ook niet was, als u begrijpt wat ik bedoel. Maar weet u wie me wel wakker heeft gekregen?
Justice. En hoe! Zo goed dat ik zowaar knal uit mijn t-shirt dilemma was. Mochten ze er bij hadden gehad. Jammer genoeg verloren ze een paar minuten voor het einde de boxen aan de linkerkan. Maar dat kon het fantastische feestje dat we hadden gehad niets deren.
Zo goed, dat het zowaar moeilijk leek voor Underworld om het te overtreffen. Ik denk niet dat ze het deden, maar ze kwamen best dicht in de buurt. Haal hun live-cd in huis en u hebt een vrij goed beeld van wat u muzikaal kon verwachten (sommige songs leken zelfs in hun uitvoering rechtstreeks van die cd te komen). U kan echter niet weten wat u visueel gemist hebt.
En dan was het de beurt aan de grote afsluiter van eigen bodem: dEUS.
Toen ik voor de eerste keer vernam dat zij het festival mochten afsluiten had ik iets van “Zeg, niet overdrijven”. Maar ik was fout. Ze leverden een prachtig slot af voor deze prachtige editie.
Het nam niet weg dat ik enorm blij was dat ik naar huis kon.
Stikkapot en zonder t-shirt.
WINNER: And Justice for all!
LOSER: Mijn lichaam.