De film verdient de lof die het krijgt, dat staat voor mij nu wel vast. Ik ben met Evelyne, mijn zus en diens vriend gisterenavond eindelijk kunnen gaan zien. Ijzersterk verhaal, hoewel dat element al voor een boek en een toneelstuk gebruikt was en zijn strepen dus al verdiend heeft, maar verder ook nog eens prachtig op het doek gebracht. Enkele leuke cameratechnieken en mooie acteerprestaties van ongekend talent zorgen voor een vrij korte, maar des te krachtigere film. Een waarin je nooit naar je klok zal kijken.
Nee echt, het ding heeft een indruk op me na gelaten. En dat is des te knapper, aangezien ik vrij sceptisch naar de cinema ging. Ik ben namelijk altijd enorm op mijn hoede als iets enorm veel lof krijgt.

In de film zie je ook hoe het hoofdpersonage zich spiegelt aan zijn avatar in een spel dat hij fervent speelt: Archlord Een echt, bestaand en speelbaar spel. De in-game beelden werden verzorgd door enkele mensen van 9Lives, het gameportaal van Telenet. 9lives komt trouwens ook sterk naar voor in de film.

Ja, ik ben er van overtuigd dat games of virtuele werelden sommige mensen kunnen helpen in (oa) sociale activiteiten. Dit is ook waarom ik wel een voorstander was van Second Life. Niet omwille van het geld, maar omwille van de mogelijkheden die het op, bijvoorbeeld, dit gebied kan schenken.

De film zit barstensvol emotie, wat je een beetje geladen de cinemazaal doet buitenkomen. Ik wil er echter enorm voor ijveren dat deze film in elke klas in dit land getoond wordt. Niet alleen om een beetje “awareness” te scheppen rond autisme, maar ook om een beeld te geven van wat pesten teweeg kan brengen.