Category: Events

Nachtje door om op A1 te geraken is niet meer van deze tijd. Of moet ik zeggen leeftijd? Nee, donderdagmorgen goed op tijd vertrekken en rustig je tentje opzetten op C2 werkt even goed, zo niet beter. Slapen zou dan een strak plan zijn, maar ja…
Air Traffic bleek een zeer aangename opener te zijn. Iedereen moet er nog inkomen dus zwaar geweld hoefde zeker niet. Nee, een paar pilsjes en luisteren naar nummers als No More Running Away en Charlotte… naajs. Sterke karakterkop ook, die Chris Wall.
Of de zanger van The Counting Crows volledig weg was door drank, drugs of emoties weet ik niet, maar hij zat in ieder geval op een andere goede wei. Het optreden zorgde trouwens voor een dubbel gevoel. Een zwakke Mr Jones werd rechtgezet door enkele sterke daarop volgende gevoelsnummers, wat apart en straf tegelijk is. Niet goed, niet slecht.
U mag mijn mannelijk ego trachten te raken, het zal u niet lukken: Mika levert enorm knap werk af. Toegegeven, het is geen geheim dat happy-happy-joy-joy groepjes mij liggen, maar wie durft beweren dat dit geen dijk van een optreden was is enkel tegendraads. “Drash national”, maar toch de wei doen ontploffen: knap.
Lenny Kravitz kwam werkelijk perfect op tijd. Van een feestje krijg je honger, en eten moet er dan gedaan worden. Maar zelfs aan onze tent kwam hij over als een zagevent. No link for you!
Bon, volledig terug opgeladen voor de laatsten van de dag. Weet je, soms doen groepen gewoon dat ze moeten doen en zoals ook in het geval van R.E.M. is dat gewoon exact wat ze moeten doen. Een sterk optreden geven, niet meer, niet minder. Waarvoor dank.
The Chemical Brothers klonk niet slecht en zag er goed uit. Deze heren hebben echter niet het privilege dat hun voorgangers hadden en dus is een standaard performance helaas net niet genoeg om felicitaties te krijgen. Ondertussen was er gelukkig op de wei zelf ook veel te beleven. Het was namelijk al vrij tot zeer laat op de Stella Artois-klok.

WINNER: Zonder enige twijfel Mika.
LOSER: Lenny Kravitz kan echt zagen.

We waren kletsnat, we waren verbrand. We waren zat maar ook stikkapot. Maar bovenal was het enorm goed en leuk. Het is nu maandagmiddag en ik zit thuis en ben wakker, een combinatie die niet in het originele plan voorkwam. Dat ik al thuis ben, dat komt omdat we na dEUS naar huis vertrokken ipv nog een nachtje op de camping te blijven. Een idee dat op de laatste festivaldag met de minuut genialer werd. Wakker ben ik omdat er hier niet gescheten kan worden. Nu ja, het kan wel, maar als ik het doe zullen ze op het gelijkvloers er niet mee kunnen lachen. Daardoor ben ik dus voor die eerste grote boodschap na Werchter (elk jaar weer legendarisch) naar mijn ouders kunnen rijden. Gelukkig was er niemand thuis zodat ik rustig de tijd kon nemen de afgelopen dagen nog eens te overlopen. En zo ontstond (onder andere): een serie van 4 posts, zodadelijk.