Past is Prologue

Category: Lifelog

  • Love

    Love in the morning

    Dat zag ik toen ik deze morgen in de wagen stapte.
    Gisteren was het haar verjaardag.

    Dank je schat.
    Ik hou ontzettend veel van je.

  • Say my name

    Ik smelt telkens ze mijn naam zegt.
    Wat gaat dat bij mijn eigen kinderen geven?

  • Childhood (music) Memory

    meatloaf_batouthell_2 Een schijf die ik tijdens mijn teenager-jaren haast kapot gespeeld heb is Meat Loaf’s Bat Out of Hell II. Ik weet niet hoe ik er precies terug op kwam, maar wat vast staat is dat ik hem thuis op de iPod smijt. Je hebt zo van die albums waar gewoon elk nummer goed is.

    Ik denk dat ik door mijn moeder bij Meat Loaf kwam. Natuurlijk stond in die tijd de single "I’d Do Anything for Love (But I Won’t Do That)" hoog in de charts, maar toen ik de CD in huis had gehaald bleek de rest van het album me nog meer te smaken dan die melige hit.

    Mijn ouders, vooral mijn moeder, hebben zeker een grote invloed gevormd in welke muziek ik op zocht. Bruce Springsteen, de Motown Sound, The Beatles, ongeveer elke song die passeerde by Tour of Duty, … Ik volgde ze in alles wat er op de platenspeler kwam en ik ben zeer blij met de basis die ze mij op die manier hebben gegeven. Dan kom je op een bepaalde leeftijd en zoek je je eigen weg en ontdek je steeds meer.

    Toen de Abdijstraat op het Kiel nog een place-to-be was, brachten we haast elke week een bezoekje. Mijn Oma woont vlakbij en een wandeling daar betekende voor mij 3 dingen: ijs bij de Pinguin, speelgoed bij Christiaensen (nu opgekocht door Bart Smit) en muziek bij wat nu een Free Record Shop is. Daar leerde ik muziek kennen. Toen was het vooral trial and error: Je kocht een cd omdat

    • je er een nummer van kende
    • het een mooie cover had

    Ik hoef er niet bij te zeggen dat ik veel fouten maakte, maar het was nu eenmaal het enige waar ik me op kon baseren. We waren nog te jong om met cassettes bezig te zijn en radio had ik nog niet echt ontdekt. Tijd om een CD in de winkel te beluisteren was er niet. Dingen die uiteraard in het middelbaar wel gingen veranderen en zelfs dat was nog ver weg van de luxe die we nu op het internet kennen.

    Bruce Springsteen overleefde alles en blijft eenzaam aan de top (hoewel ik The Beatles niet mag vergeten te vermelden). Maar nu zijn er zo veel meer. Namen als Placebo, Radiohead, Daft Punk, Arcade Fire verdringen goden als Barry White en Diana Ross.

    Maar om even terug te komen op die plaat die je grijs hebt liggen draaien: Welke was dat bij jou?

    PS: Ik ga vanavond genieten van Antony & The Johnsons en u mag daar best jaloers op zijn (hoewel ik kan begrijpen dat het niet ieders favorite cup of tea is).

  • Hey

    Alles goed met u? Al even geleden, ik weet het. Wat zegt u? Druk? Jah, wie niet, als excuus kun je dat tegenwoordig niet meer gebruiken, iedereen is druk. Sterkste klimmer in de ‘”casual conversation items” lijst maar kan de spot van het weer nog net niet overnemen. Maar ja, omdat u het vraagt, druk is het wel.

    Let’s do a little recap of what’s been going on:

    • We zijn deftig in gang geschoten wat dat huis betreft. Zaterdag zijn we een wandeling gaan maken door een buurt die ons wel aanstaat en volgende zaterdag gaan we daar enkele panden van bekijken. Er staat best veel te koop, het is natuurlijk wel een kwestie van iets te vinden dat in je budget past.
    • De Amerika-reis komt soms nog eens aan de orde. Het is gevaarlijk dit zomaar te laten liggen en eigenlijk zouden we hier meer aandacht aan moeten schenken.
    • De opstart van Fort9.
    • WoW. Yeah, I know. Zit al wel aan level 32 en zou dus een mount kunnen hebben mocht ik het geld … oh never mind ;)
    • Dat nieuw nummer van A Brand, me likes. Ik hoor wel invloeden uit The Architect van dEUS (voice, gitaar) en Stress van Justice (die constante, dreigende basis in dat nummer). De nieuwe Depeche Mode vind ik trouwens ook best te smaken.
    • Ik heb mijn feedreader volledig geledigd en terug beginnen opbouwen. Een aanrader, brengt heel wat Zen.
    • Twitter is een uitlaatklep. Kleine, sympathieke links komen daar geregeld terecht en nemen zo een beetje de snelle content van dit blog weg (hoewel mijn laatste post daar eigenlijk wel onder valt).
    • Ja, ik sta achter met mijn 365 foto’s. Ik heb ze genomen, moet ze enkel nog wat bewerken en online zwieren, iets dat ik zeker nog voor het einde plan.
    • Morgen is er de Startersdrink. U komt toch ook?
    • A shitload more…

    Nu, ik vermelde in dat lijstje Twitter en velen met wie ik praat (even de usual online suspects niet meegerekend uiteraard ;)) snappen niet wat dit medium zo anntrekkelijk, verslavend en/of interessant maakt. Ik geef je twee recente voortbeelden:

    1. The Shaq
      Lees deze blogpost even. Gasten lezen via twitter dat Shaq dicht bij hen op restaurant zit en besluiteneen kijkje te gaan nemen. Shaq merkt dat, zorgt ervoor dat ze bij hem komen zitten en roept iedereen op in het vervolg hem gewoon aan te spreken.
      In dat licht: Dominiek kreeg via twitter antwoord van John Cleese en ik had een “convo” met Jonathan Ross.
      Twitter sloopt muren.
    2. Schiphol vliegtuig crash
      Dit nieuws is nog vrij “breaking”, maar Twitter was zeker 15 minuten sneller dan andere nieuwskanalen in het brengen van het nieuws, foto’s inbegrepen.
      Just saying.

  • Ziek

    Mijn week tot hiertoe bestond uit “ziek zijn”. Zo slap als een vod, kop vol snot… u kent het wel. “Het doet de ronde”, zei de dokter en zei me dat ik best enkele dagen rust nam om het uit te zieken (en om niemand anders aan te steken). Hij keek naar de lectuur die ik bij had. Ik neem steeds iets mee als ik naar de dokter moet. De wachtkamer ligt vol out-dated materiaal en wachten moet je toch. Ik had een soort gids bij voor WoW, het zat bij het spel. “Aan het studeren?”, vroeg hij me. Ach, wat research en persoonlijk vertier, niets speciaals. Ik heb een zeer sociale huisarts en nam aan dat hij dat even wou uiten. Ik apprecieer het wel, hij doet het altijd en het komt nooit geforceerd over. Maar toen hij vroeg welke level mijn character was, had ik door dat het deze keer niet zomaar was. Mijn huisarts en zijn vrouw bleken beiden enkele lvl 80’s (max tot hiertoe) te hebben rondlopen en spelen elke dag buiten woensdag en zaterdag. Ik verliet de praktijk met een voorschrift, een briefje voor de ziekenkas, een papiertje vol info aangaande WoW, en, belangrijker, een papiertje dat zei dat ik tot en met woensdag buiten strijd was.

    Zo heb ik bijvoorbeeld een uitstapje naar Kinepolis moeten missen. Iets, zoals u wel weet, dat ik zeker niet wou missen. Ik hou van film en Kinepolis. Een tijd geleden zat ik als consultant bij de groep en ik ken de cijfers. Het is ook daarom dat ik me niet ga uitspreken over wat er gaande is (lees bij Pietel meer, en zeker ook in de comments). Het doet deugd te zien dat een groep als deze zulke stappen zet.

    Na gisteren nog veel te hebben geslapen, voelde ik me in de namiddag goed genoeg om eens wat frisse lucht te halen. Ik moest toch langs een Telenet Center aangezien ik we overstappen van INDI.

    Wat er gisterenavond nog aan virussen in mijn lijf zat werd er door de heetste grootmoeder van de wereld uit geblazen. Ik weet dat ik nog rare blikken zal krijgen wat die laatste zin betreft. Maar wat een vrouw. Geen verdere woorden voor.

    En nu, hup, vertrekken en werk inhalen!