Category: Lifelog

  • KBC & Visa

    VisaLDN, BABY! Twee dagen in mijn lievelingsstad (na Antwerpen, uiteraard) met een match uit de Premier League: Fulham FC – West Ham United (een derby)! What could go wrong!

    Visa. That’s what. Want halverwege mijn ‘shopping spree’ wou de kaart niet meer mee. “Your card is blocked, sir.” Ze keep op van de kassa en ik voelde haar ogen me opmeten. Ik probeerde nog in een paar andere winkels. Er moest iets fout zijn met hun systeem, in de vorige winkels lukte het. Maar helaas, alle volgende pogingen kwamen op hetzelfde neer: mijn kaart was geblokkeerd. En toen begon het feestje.

    Dus… belde ik de nummer op mijn kaart diezelfde avond. Dat nummer (een 02-nummer) bleek niet meer te bestaan. Een antwoordapparaat meldde me het nieuwe nummer dat ik vervolgens onmiddellijk belde. Maar dat kantoor bleek reeds gesloten te zijn. Een nacht zonder Visa, ik kan me situaties inbeelden waar ik al een probleem zou hebben. De volgende ochtend belde ik het nummer opnieuw op. Ik vertelde mijn situatie aan de man en hij nam even mijn gegevens er bij. Alles bleek in orde. Of toch niet? Had ik een brief ontvangen van Atos? Ik zei dat ik tot aan mijn vertrek thuis de vorige dag geen communicatie had ontvangen en dat mijn kaart gisterenvoormiddag ook nog werkte. “Raar, de kaart is blijkbaar geblokkeerd. U zal contact moeten opnemen met Atos.”

    Ik besloot me even van de domme te houden. Wie is Atos en waarom moet ik hen contacteren? Ik ben klant bij KBC, heb bij hen een VISA kaart en dus verwacht ik van hen een oplossing. En toch zat er maar een ding op: Atos contacteren. Een derde telefoonnummer dus, en eentje waar ik al snel te horen kreeg dat de wachttijden ‘langer dan normaal’ waren. Maar na het menu te hebben doorlopen kreeg ik al snel iemand aan de lijn. Misschien omdat ik de optie ‘problemen met uw VISA kaart in het buitenland’ had gekozen?

    Ik deed mijn verhaal nog eens uit de doeken. Na wat opzoekwerk langs haar kant kwam dit leuk moment:

    “Hmm… ah, hmm… ja, ik zie het al… Mijnheer, ik ga u moeten doorschakelen met mijn collega want… euh… Ja, nee, ik ga u doorschakelen.”

    “Ok, maar kan u er een beetje haast achter zetten? Ik bel vanuit het buitenland en het is mijn derde telefoontje al hierover.”

    “Oh, ja, begrijp ik volkomen en ik zal er alles aan doen om het zo snel mogelijk te laten verlopen maar ik moet dit echt doorschakelen.”

    “Dat klinkt vrij serieus.”

    “Ah, oh, hehe… euh… ik verbind u door”

    Het wachtmuziekje duurde zoals beloofd niet al te lang, maar ik kreeg echter terug haar aan de lijn.

    “Mijn excuses mijnheer, maar het duurt langer dan verwacht en zoals u aangaf is dit niet ideaal in u situatie. Ik stel voor dat u binnen een half uurtje terug belt, u zou dan normaal onmiddellijk met de juiste persoon in contact komen.”

    “Moet ik terug bellen? Kunnen jullie mij niet terug opbellen?”

    “Ik vrees dat ik dat niet kan doen, maar u zal zeker sneller geholpen worden op deze manier.”

    “Kunt u me alvast iets zeggen over de situatie? Een hint?”

    “Ik kan u enkel zeggen dat uw kaart geblokkeerd is en dat u met mijn collega zal moeten spreken”

    Na een half uurtje belde ik terug (telefoontje nummer 4, but who’s counting) en kreeg ik, na weer het hele menu te hebben doorlopen, een andere vrouw aan de lijn. Zij wist me te zeggen dat mijn kaart geblokkeerd werd door pogingen tot fraude online. De oplossing: mijn bank bellen.

    Daar stond ik dan, in Londen, zonder kredietkaart. Gelukkig kunnen we tegenwoordig haast overal met Maestro, je gewone bankkaart dus, ook terecht. Maar wat is de conclusie? Mijn bank laat me met een partij bellen waar ik eigenlijk niets mee te maken wil of zou moeten hebben om zo tot de conclusie te komen dat ik… terug met mijn bank moet bellen. En waarom krijg ik geen melding als mijn visa kaart geblokkeerd wordt? Ik verwacht een SMS of ten minste een e-mail, dezelfde seconde als het gebeurt. Niet een brief die ooit eens op de post zal gedaan worden (als die er al is, ik wacht vol spanning af).

    Beste KBC,
    Informeer me, en laat me niet als een verdachte in een winkel staan. En als ik zelf bel, help me voort. Stuur me niet door, zeker niet naar iemand die me ook niet kan helpen.

    Mvg,
    Kevin

    Pic by DeclanTM

  • TV

    Evelyne en Alexander komen thuis. Na het werk pikt zij hem op bij de creche. Ik werkte thuis dus ik was er toen ze binnen kwamen. Alexander is een enorm vrolijk kind dat enorm blij is als hij iemand ziet die tot zijn ‘inner circle’ behoort. ‘Papaaa!’, klonk het in de gang toen ik de trap afdaalde. Hij vloog me in de armen, we deden zijn jas uit en begonnen de klim naar boven.

    Boven aangekomen vloog hij de living in, wees naar de televisie, riep ‘Dobus!, klom in de zetel en zette zich als volgt:

    Alexander kijkt TV

    Misschien toch iets inperken, die TV. Hoewel het ons wel wat rust geeft in de keuken.

  • Shit happens

    We reden naar Waasland Shopping Center. Het was zaterdag en het regende.  “Awel,”, begon ik tegen Evelyne die naast me zat, en ik wierp een blik in de achteruitkijkspiegel naar Alexander die me lachend aankeek, “Ik ben perfect gelukkig. Ik heb een enorm leuke job, een pracht van een vrouw en een droom van een kind.” Ik keek haar aan en glimlachte.

    Nu, enkele dagen later, ben ik dat nog steeds. Met dat verschil dat ik vastgekluisterd ben aan een zetel omdat ik op zeer elegante wijze van de trap donderde begin deze week. Alexander is vandaag terug naar de creche na enkele dagen over de 39° te zijn gegaan. Verandert niets aan mijn algemene geluk maar het kan net dat ietsje beter. Gelukkig heb ik een WonderWoman als vrouw.

    Ik heb dus wat achterstand opgelopen. Op het werk is normaliter alles opgevangen, het bloggen is niet elke dag kunnen gebeuren en aan mijn achterstand bij NaNoWriMo wil ik nog niet denken. Nee, eerst rusten, dan inhalen en verder gaan. Zelfs Halo 4 spelen gaat moeten wachten. Soms even een stukje, maar dan is die nek er weer en vraagt die om te gaan liggen.

    Wat ik nu dus ook terug ga doen.

  • 1,5

    IMG_3836Ik neem hem mee in de badkamer. Waar hij vroeger naar zijn bad-speelgoed vloog, volgt hij me nu naar de lavabo, wetende wat ik ga doen. Ik neem zijn kleine tandenborstel en doe er tandpasta op. Van die speciale voor kinderen, wat het ook moge helpen. Hij neemt in elk geval de tandenborstel met een glimlach aan en begint zijn tanden te ‘poetsen’ (lees: knabbelen op de tandenborstel). Ik poets ondertussen mijn tanden en kjik hem aan terwijl hij wat ronddraait. Nadat ik spoelde en mijn mond droog depte aan een handdoek steekt hij zijn plakkerige hand uit met daarin de tandenborstel waarop geen tandpasta meer te bespeuren is. Hij stapt naar de handdoek die ik daarnet nog vast had en doet me na. Ik kan het niet laten te glimlachen.

    Hij speelt met blokken. Wonderbaarlijk speelgoed tussen al het veel technischere en luidere geweld. Naast het opbouwen bezit hij ook over genoeg deugnieterij om ze daarna ook om te schoppen. Daarna zet hij zich neer en begint terug aan het bouwen. Een deel van me wil een diepere betekenis zoeken, het contrast zoeken tussen mezelf, die hem roept om te tonen wat ik heb kunnen bouwen, en hem die enkel interesse heeft in het bouwen en het afbraken. Maar dat alles laat ik varen als hij een beetje schuin gaat hangen om een scheet te laten. Gevolgd voor weer die donkere kant die met een grijns ‘Papaaaa!’ roept, alsof ik het was die net een nieuwe wind door de living liet waaien.

    Alexander kent al vele dieren bij naam: koe, kip, paard, mol, muis, vogel, hond, poes, … en weet ook welke geluiden ze maken (hoewel we niet weten vanwaar hij het haalt dat de kip ‘kakel kakel’ zegt). Een fascinatie voor auto’s maakt hem net dat ietsje meer een typische jongen. Hij wil hoe langer hoe meer zelf zijn papfles vasthouden en toen hij zelf zijn groentepap uit zijn bord begon te scheppen vielen we beiden uit de lucht. Zeker als hij net daarvoor, toen we het bord voor hem hadden gezet, klaar en duidelijk ‘Dank u, mama’ zei.

    Het is een cliché zo groot als elk cliché dat er is rond kinderen, maar het gaat enorm, enorm hard. Harder dan je zelf door hebt, en een groot deel daar ligt bij de crèche en het omgaan met zijn oudere neefjes en nichtje. Maar dat neemt niet weg dat hij het nog steeds ‘doet’. En dat feit geeft me een goed gevoel, voor mezelf als ouder. Want wat ik niet kan beschrijven is hoe fier ik op dat ventje ben. Want dat is nog enormer.

    Neemt niet weg dat hij vannacht geen oog heeft dichtgedaan en ik dus ook niet. Maar dat was een uitzondering.

  • Start

    Ik had slimmer moeten zijn. Wie gaat er nu op een maandagavond in een studentenbuurt naar de Albert Heijn? Voor een brood, terwijl er iets verder, geen 100m, een goeie bakker is? En dan nog wel op de startdag van het studentenjaar!

    Het aanschuiven gaf me tijd om na te denken, iets dat ik de twee weken ervoor niet had gedaan. Mijn hoofd was volledig leeg na m’n huwelijksreis, een heerlijk gevoel dat vreemd voelde. Als een drug waarvan men zegt dat het niet goed voor je is maar waarvan geen wet het je verbiedt ervan te genieten. Eentje waarvan men het via de maatschappij speelt. Een moeilijke strategie maar met zo veel meer effect. Wat is een geschreven tekst met een handvol mensen die erop toezien in vergelijking met duizenden ogen vol kritiek?

    Er was geen vuiltje aan de lucht meer. Het werk was in goede handen en we hadden net een van de grootste ondernemingen in achter de rug. Je kan een trouwfeest eenvoudig houden, maar dat deden we niet. Tradities en veel poeha. Een heus team van ceremoniemeesters, zaalverantwoordelijken en fotografen. Stuk voor stuk mensen die perfect bleken te weten wat doen, mensen die ons alle zorgen uit handen namen en ons na weken van stress de rust gaven om te genieten van wat we zelf in de stijgers hadden gezet. En om te genieten van de mensen die ons zo dierbaar zijn en ons omringden. Ook de goden deden mee en maakten er een zonovergoten dag van, eentje om werkelijk nooit te vergeten.

    De maand september is een maand van starten en terug oppikken, iets dat me duidelijk werd in die wachtrij. Maar het kon me niet deren, en dat was het grote verschil. Een kleine twee weken draaide alles enkel en alleen om mij, Evelyne en Alexander. En dat op een zonovergoten eiland. Zo’n totale rust was lang geleden, misschien wel iets te lang geleden. Of is dat enkel de dronkenschap van een pril huwelijk dat spreekt? Het lijkt gek he? Na 9 jaar denk je dat het geen verschil maakt. En toch…

    Past is Prologue, het stond zelfs in het jasje van mijn kostuum die dag. En wij zijn klaar voor alles wat nog komen zal. Start.

    133555_10152117919525352_1011677354_o (1)

    Als je trouwens ooit een fotograaf zoekt: Tom Leuntjens. Punt.