Past is Prologue

Category: Lifelog

  • Trein

    Het was enorm lang geleden dat ik nog eens in de trein gezeten had. Ik was vergeten hoe leuk dat eigenlijk is. Krant rustig lezen, keuvelen met mensen, beetje werken, boekje lezen… Let wel: tot u spreekt een man die dagelijks in de file staat. Bekijk dus mijn optimisme een beetje in perspectief ;)
    Ik nam gisteren de trein, samen met Stefan en Ann richting Brussel voor de 5de dag van de Cultuurcommunicatie waar zij, en ook Kristof, in naam van C.H.I.P.S. vzw wat gingen vertellen.
    Ik ga niet veel vertellen over de dag zelf, maar eerder over een vrouw die we op de heenreis hebben leren kennen. Ze stapte breed glimlachend in Berchem op met haar blindgeleide hond. Omdat de trein, die normaal rechtstreeks tot Brussel ging, plots een stoptrein werd was ze even in de war. Niet handig. Mensen in haar situatie rekenen op de NMBS om het patroon dat ze gewoon zijn te volgen.
    Na wat converseren vertelde ze in een 5-tal zinnen haar situatie. En dat is er een waardoor je even alles gaat relativeren. Het is namelijk zo dat ze na lang zoeken eindelijk een job had gevonden in Vilvoorde als receptioniste. Een paar details, buiten haar handicap: ze woont eigenlijk in Brugge en begint nu na 4 jaar full-time voor haar kindje te hebben gezorgd aan een job in Vilvoorde. Hierdoor logeert ze nu tijdens de werkweek in Antwerpen om het woon-werk verkeer zo gemakkelijk mogelijk te maken. Ze kan dus nu enkel nog in het weekend tijd met haar kind doorbrengen.
    “En wat doen jullie?”, vroeg ze tenslotte, met dezelfde gemeende glimlach nog steeds op haar gezicht. Die van ons was even weg. Je zit daar met een enorm gemengd gevoel. Enorm veel respect, uiteraard, voor wat deze vrouw doet. Schrijnend dat er enkel in Vilvoorde een bedrijf blijkt te zijn dat deze vrouw een kans wil geven.
    Toen ze hoorde dat in ons gezelschap veel met sites gewerkt werd, vroeg ze om toch wat meer aandacht aan de slechtzienden en blinden te schenken.
    Ze stapte af met de hoop dat haar werkgever niet al te kwaad ging zijn omdat ze voor de tweede keer in twee weken tijd door de NMBS te laat op het werk was.
    En wij waren vrij stil, maar dachten allemaal hetzelfde.

    Ik zoek info over hoe ik deze blog wat gebruiksvriendelijker kan maken voor slechtzienden. Als er mensen zijn die hier meer over weten, let me know.

  • Threadless

    Een hele tijd geleden had ik een t-shirt besteld op Threadless. Niet de eerste keer, maar deze keer bleef het ding maar weg. Een mailtje naar Threadless gaf dit als gevolg:

    Threadless mail

    Hoe sympathiek! $5 extra. Natuurlijk zorgen ze er zo wel voor dat ik een extra t-shirt kan gaan bestellen, ah ja.

  • Open brief aan Quaker

    Beste Quaker,

    Wat hebt u best een leuke naam. Ik schrijf u aangaande een van uw producten, namelijk de Cruesli met pure chocolade. Om het beeld optimaal te schetsen, moeten we even terug in de tijd. Naar mijn kindertijd.
    Ik heb voor zover ik het mij kan herinneren altijd ontbijtgranen gegeten als ontbijt. Uiteraard waren er uitzonderingen en uiteraard zal het in de zeer jonge jaren eerder pap uit een fles zijn geweest, maar over het algemeen waren ontbijtgranen the way to start the day. Kelloggs waren baas, tot ik op een dag jullie Cruesli heb mogen ontdekken. Die dag, die eerste kom met jullie granen waren het begin van wat je misschien wel een verslaving zou kunnen noemen. Jaren heb ik ervan genoten en daarvoor dank ik u enorm. En nee, het was niet zo van die dingen die je gewoon wordt en daarom hun smaak een beetje verliezen. Jullie ontbijtgranen bleven gewoon een plezier om naar uit te kijken. Tot op een vreselijke dag.
    Mama kwam thuis zonder. Oei, uitverkocht, dacht ik en keek snel in de kast waar nog één doos stond. Maar aan mijn opluchting kwam snel een einde. Blijkbaar had de supermarkt beslist ze niet meer te verkopen. En blijkbaar veel supermarkten, want we vonden de dozen niet meer terug, nergens. En geloof me, we hebben gezocht. Oh ja.
    Jaren vervlogen en ik nam troost bij een product dat er enorm op leek. Aldi had namelijk Kwakies, die zeer zeker lekker zijn en dicht in de buurt kwamen. Maar toch bleef die legendarische smaak in het achterhoofd knagen.
    Enkele jaren later kon mijn vreugde niet op. Het was namelijk in Nederland, Center Parcs, dat ik daar in een winkeltje jullie dozen terug heb mogen ontdekken. Ik vergeet het nooit, het was iets religieus: een van de spots van de winkel scheen precies op die dozen. Een teken. Ik denk dat ik toen 10 dozen heb ingeslagen. Nederland was natuurlijk dicht in de buurt, maar niet om elke week je inkopen te gaan doen. Dus ik nam troost uit het feit dat ik dus toch nog sporadisch kon genieten van dit hemels ding.
    De slechte tijden waren dus achter de rug en er kwamen goeie tijden aan. Enorm goeie tijden, want ongeveer een jaar geleden (of iets langer) besliste een van de supermarkten hier in België om het product terug in hun assortiment op te nemen. Kan u zich mijn vreugde inbeelden? Beseft u hoe mooi het leven er weer uitzag? Ik heb zelfs een kassierster bedankt hiervoor, net niet omhelst.
    CruesliDeze week was ik weer in de supermarkt en nam 3 dozen. Linksboven zag ik een symbool dat me even deed stilstaan. De volgende ochtend bleek dat mijn vrees gegrond was.
    U bent er in geslaagd een stuk uit mijn kindertijd te vernietigen. Ja, ik zeg het liever zoals het is. Klaar en duidelijk. Uw “verbeterd recept” heeft voor mijn part heel het begrip dat deze ontbijtgranen in mijn leven hadden ingenomen om zeep geholpen. Ik wil dat u beseft wat u gedaan hebt. Alles was perfect, een supermarkt had het weer in hun rekken, ik kon weer ten volle genieten van iets dat ik lang geleden was kwijtgeraakt en alles leek alsof het niet meer kapot kon. Niemand kon deze vrolijke situatie kapot maken. Maar dat was dus buiten u gerekend.

    Als ik enorm kwaad en teleurgesteld klink, dan is dat omdat ik dat ben. Het zal u waarschijnlijk geen fluit kunnen schelen, maar ik wou u even laten weten wat u zojuist gedaan hebt. Ik stap over naar Kwakies. Als die mij nog wil tenminste.

    Kevin

  • In de auto, een tijd geleden

    – Ah kijk, de vogels trekken naar het zuiden!
    – Hoe weet jij dat dat het zuiden is?
    – Wij rijden nu naar het westen oosten en de vogels vliegen naar rechts.
    – Ja maar de weg kan toch kronkelen?
    – Bwa, hun algemene richting is dan toch juist. Trouwens, een betere vraag is hoe die ganzen het zuiden weten liggen.
    – Waren dat dan ganzen?
    – Hmm, het leek er wel op. Trekken die ook naar het zuiden?
    – Geen idee eigenlijk. Maar vliegen doen ze, want David de boskabouter had een gans.
    – Was dat niet Nils Holgersson?
    – Die ken ik niet. Maar David wel en volgens mij had die een gans.
    – Dat gaat de ganzengemeenschap niet graag horen. Die gans was waarschijnlijk gewoon vriendelijk om David soms te vervoeren en nu zeg je dat hij die gans had. Kan gevoelig liggen in het beestenbos.
    – Bwa, pas op. Die had echt een mandje enzo. Het leek echt wel alsof ze voor transport bedoeld was.
    – Zou Paulus dan echt zo een dictatoriaal gezag hebben in het bos?
    – Wow, hey, pas op! We hebben het over David. Paulus zou zoiets nooit doen en het is dus gevaarlijk hem als een dictator af te stempelen. David daarentegen…
    – Hmm… Trouwens, al die vogels, komen die samen ergens in het zuiden op een bepaalde plaats? Ik bedoel maar, je leest nooit in de krant dat er in Spanje weer eens problemen zijn door al die vogels.
    – Volgens mij vliegen ze verder, tot in Afrika.
    – Wow… ganzen in Afrika? That’s weird…

  • M&M's

    Een hele tijd geleden hing er in de supermarkt een briefje bij de pakjes M&M’s. Je kon sparen voor een verdeler. En toevallig had ik nog wat barcodes liggen dus ik was er vrij snel. Ik was het bijna vergeten, maar woensdag, toevallig die ene dag dat ik van thuis uit werkte, ging de bel en stond de postbode aan de deur met een pakje. En wat zat er in het pakje?

    Verdeler

    Blij als een kind, zeg ik u!