Category: Lifelog

  • 1 April

    Gisterenavond kwam uit Evelyne’s mond een cliché: “Mannen…”. Het was zelfs compleet, want ook de zucht was erbij. Ik keek naar haar en zag dat er een glimlach op haar gezicht stond. Niet dat ik die moest zien, ik wist wel dat die er ging zijn, soms zoekt een mens gewoon naar bevestiging. Waarover het juist ging weet ik niet meer exact, maar het had iets te maken met een knuffelkonijn dat in ons bed lag dus u kan begrijpen dat ik er misschien ook niet echt verder op wil ingaan.

    Dit gebeurde bijna dag op dag 5 jaar na het begin van onze relatie. Vijf jaar. Zoef. Bijna anderhalf jaar daarvan wonen we samen en we moeten nog steeds een house-warming doen, zo snel gaan die dingen. 27 jaar ben ik al, en sinds vandaag kan Dikkie dat ook zeggen. Dit weekend stond ik nog samen met hem en de rest van de bende in een café. Op een gegeven moment zag ik terug de jonge versie van ons allen rondlopen. Zouden ze schrikken als ze ons nu zagen? Hoe we allemaal aan het settlen en veranderen zijn? Zouden ze kunnen begrijpen hoe we ons voelen?

    Ik heb enorm goed geslapen deze nacht en ik heb het gevoel dat het lang geleden was.
    Geen grappen van mij vandaag.
    Ne gelukkige, Dirk!

    UPDATE: En Nico!

  • Weekend

    Het was leuk, en zo hoort het. Evelyne is aan het joggen geslagen en daardoor begint het bij mij ook te kriebelen. Of dit nu een mannelijke oerdrang is om niet onder te doen, of gewoon een sportmicrobe, dat laat ik in het midden. Ik wil niemand iets wijsmaken, ziet u ;)

    Zaterdag bracht een pandoering mee voor de ratten van ‘t Kiel. En weet je wat vervelend is? Je kan niemand iets kwalijk nemen. Nee, iedereen deed zijn ding vrij goed, het was eerder een zaak van “niet beter kunnen”. Een enorm zwaar seizoen zit in de benen en je mist een drietal zeer belangrijke figuren door schorsing of blessure. Ach, het is mooi geweest. Misschien kunnen we best op die beker focussen. Wie weet. Trouwens, een goeie vriend zij me ooit dat je nooit onverdiend kampioen wordt. Als dat waar is hoeft Standard niets meer te vrezen.

    Nog iets leuks dit weekend was dat ik nog eens wat heb zitten coderen. Ja, dat was vrij lang geleden en echt coderen kunnen we hetgeen ik dit weekend heb gedaan nu ook niet echt noemen, maar het was leuk toch nog eens iets in die richting te doen. Smaakt zeker naar meer.

    En dan waren er die televisiesterren. Ik weet nog, lang geleden, die Gouden Ogen en die Gouden Schoenen… Mensen dat waren gala’s! Die duurden uuuuuuuuuren, het was alsof er geen einde aan kwam. Althans, zo lijkt het in mijn herinnering. Tegenwoordig lijken die niet snel genoeg achter de rug te kunnen zijn om zo aan de after-party te kunnen beginnen. Was er vroeger niet een aparte categorie voor Presentator en Presentatrice? (Over die categorie gesproken: Beste Peter VDV, uwe smoel komt op dat moment in beeld als je genomineerd bent, dat zou u moeten weten. Gelieve toch enig blijk van sportiviteit te vertonen als blijkt dat u niet gewonnen hebt? )
    Oh, en weet je waar ik helemaal niet in kan volgen? Dat het programma Sara en de actrice ervan die publieksprijzen in de wacht hebben kunnen slepen. Of het al dan niet verdiend is weet ik niet, ik had andere favorieten en ik volg Sara niet echt dus ik kan er niet over oordelen, maar ik vind het wel verdomd knap dat een programma van VTM door de één-kijker (want voor zover ik weet werd dit ding enkel op één getoond en wisten ze dus enkel daar dat er gestemd kon worden) de prijzen krijgt. Of is het misschien een beetje in scène gezet? Het aantal nominaties over het algemeen was 3/1 als we VRT met VTM afwegen, met hier en daar wat schnabbels voor VT4. Dan maar de publieksprijzen gewoon aan VTM geven? Maar het publiek heeft mogen stemmen, Kevin. Ja, zo zeggen ze. Ik heb nochtans geen deurwaarder of wat dan ook gezien. Soms zoek ik het graag eens wat verder, nah ;) Maar verder een knappe avond hoor. En zeer knappe beeldjes, moet gezegd.

    UPDATE: I stand corrected, stemmen kon ook al op voorhand blijkbaar.

  • Fiets

    Ik zoek een fiets. Binnenkort zit ik terug voor een hele tijd op project in Antwerpen, en dan is het mijn bedoeling om met de fiets naar het werk te gaan. Helaas is mijn fiets zo een mountainbike ding en is het dus niet heel aangenaam om daarop met een rugzak vol materiaal te rijden. Het hangt zo enorm naar voren weet u wel?

    Swa dacht aan de fietshaven, een geweldig project dat fietsen verhuurt aan studenten (voor een heel jaar aan €50), toeristen en bedrijven. Maar daar ontbreekt dus een belangrijke groep: de bewoners. Het had nochtans ideaal geweest om zo een fiets te huren die ik buiten kan laten staan (niet echt plaats om hem binnen te zetten). Dus moeten we verder zoeken, een tweedehands fietsje. Moet niet echt veel zaaks zijn, als het maar rijdt en een beetje aangenaam, zonder dat ik er al te veel geld aan moet geven. Zoiets zou ik kunnen vinden… bij de verkoop van de fietsen die niet opgehaald zijn bij de politie! Maar de politie van Antwerpen doet dit niet meer, dat wist De Blauwe Lijn mij te vertellen. Nee, ze sturen die fietsen nu naar de Kringloopwinkel.

    Iets voor dit weekend!

  • Over geschenken gesproken

    Enorm veel leuke dingen gekregen trouwens voor mijn verjaardag. Zo heb ik van mijn schattie iets gekregen waar ik al lang naar uitkeek, met daarbovenop een boek dat ik al een tijdje wou aanschaffen, mijn zus en haar verloofde besloten mij een berg, maar echt een BERG Ikea producten te schenken (waar al zeer gretig gebruik van wordt gemaakt), mijn ouders schenken me een tripje naar een nog te bepalen locatie, vrienden overstelpen me met mijn verslaving,…

    Me happy :D
    De mensen rond mij zijn veel te goed…

  • Een avondje met Kraist

    Gisteren ben ik nog eens naar de bioscoop getrokken met Kraist. Een avondje is genoeg om te beseffen dat ik die kerel eigenlijk te weinig zie. We besloten de oscar-winnaar No Country For Old Men te zien, wat een zeer goede keuze was. Echt, enorm van genoten! De film viel bij Kinepolis onder Cinémanie wat, denk ik, goed draait bij Kinepolis. Het is zelfs zo dat je voor de aanvang van de film een klein filmpje krijgt met leuke weetjes over de film die je komt bekijken. Jammer genoeg kon ik online hier niet meer over terugvinden, maar het is een prachtig initiatief: een man die weet waarover hij spreekt in een kader waardoor je tijdens de film zal terugdenken aan die presentatie en zal glimlachen. Een investering die je niet zomaar maakt, en het bewijst voor mij nog maar eens dat Kinepolis echt wel de beste bioscoopgroup is in onze streken.

    —Ik had hier een hele rant over een andere Cinémanie film neergezet, maar dat ga ik in een volgende post steken. Stay tuned.—

    Kraist had ook een kado bij! Voor mijn verjaardag! Een boekje, waar ik nog niet van gehoord had (wat ik trouwens raar vind). Het draagt de titel "Letters to eBay: Antics of a virtual prankster" en is geschreven onder het pseudoniem Art Farkas.
    Op een moment van verveling (zijn vrouw was een paar uur op schok met andere vrouwen) besloot Paul Meadors (zijn echte naam) eBay af te schuimen naar opmerkelijke items die te koop stonden. Hij besloot de meest geschifte verhalen te verzinnen waarmee hij de verkopers aanschreef. Op de achterkant lezen we dit voorbeeld:

    Re: Trumpet made in USA – used
    Dear Sir,
    …Since childhood I have had the uncanny ability to blow very fast air through my nose. It may sound crazy but do you think I could play your trumpet through my nose? I believe I could generate a better tone that way. Would the mouthpiece fit around my left nostril?
    Thanks
    Art

    Dear Art
    Well! In order to answer, I need to know the size of your left nostril. I will then compare your nose size to my brother’s and ask him to blow …