Twee van mijn beste vrienden hebben nu ook een dinges. Bezoek hun dinges, zowel van hem als van haar. Welkom bij de club, dat brengt het totaal op 4 personen in mijn directe en naaste vriendenkring die nen dinges hebben. Wie is de volgende?
(Sorry dat ik het woord blog even niet meer uitbreng, maar ik stem in met wat een eskimo onlangs zei, het woord “blog” is wat afgezaagd…)
Ik zeg niets; Cantona heeft geen vraag gesteld. De toon van zijn stem is hoog. Hij praat als de vrouwen op de binnenplaats van Jojo. Het is de stem van de afgunst.
‘Waarom wil hij dat je voor Rap speelt?’
‘Ik moet spelen, anders word ik niet ontdekt.’
‘Maar waarom daar? Wat voor afspraak heeft hij met die mensen van Rap gemaakt?’
‘Dat ik daar voetbal tot ik naar Ajax ga.’
Cantona begrijpt weinig van de voetballerij. Hij is een buitenstaander. Hij begrijpt Leolo niet. Hij begrijpt niet dat Leolo ook wil dat ik bij Ajax kom. Net zoals mijn schoonvader. Het leven is een gok en ik ben een lot. Zij nemen de gok. Ze zetten in en ze doen hun best om te winnen.
‘Zo werkt het niet, Wembley. Leolo doet zijn best voor zichzelf. Hij zal er zeker voor zorgen dat je bij een club terechtkomt waar je geld kan verdienen. Maar niet bij een club waar je een echt contract krijgt, waar het salaris direct naar jou gaat, want dan verliest hij de controle. Zelfs als je goed genoeg bent zal hij je nooit bij Ajax brengen, want zodra je daar bent, heb je hem niet meer nodig. Hij is alleen nodig wanneer je bij kleine clubs speelt, clubs die spelers onder de tafel betalen, clubs van ambitieuze voorzitters.’
‘Dan ga ik zelf naar Ajax.’
Sandisk heeft ook een MP3-speler. Jeroen had het er trouwens al over: ze gebruiken een anti-iPod campagne. Want wij zijn schapen, wij volgen en zijn niet origineel (ja ik ook). Toegegeven, het is hip een iPod te hebben en dat heb je met de alternatieven niet. Ja, zo gaat dat beste mensen. Apple was ooit het merk van de alternatievelingen, en nu ze op de voorgrond komen met een product worden de kopers ervan afgeschilderd als kuddebeesten. En weet je wat ik nog het strafste vind? Sandisk komt dus met een anti-onoriginaliteits (ja hallo…) campagne op de proppen, en brengt een product naar voren dat begot nog hard op die on-originele ipod trekt! Hey pot, dimmen…
Dit artikel verscheen op Digg met als titel dat de US of A het laagste piraterij-percentage kent, namelijk 21%. Dit resulteerde echter in het grootste verlies in omzet, omdat de markt daar nu eenmaal enorm groot is. Wat mij meer verwonderde in het artikel was dit:
The four countries with the biggest percentage declines in piracy were China, where 86% of all software sold is pirated, down 4 percentage points from the 90% of 2004; Russia, down 4 percentage points to a piracy rate of 83%; Ukraine, down 6 percentage points to a piracy rate of 85%, and Morocco, down 4 percentage points to a piracy rate of 68%.
China komt van 90%. 9 van de 10 software cd’s die daar over de toonbank gaat is ilegaal. We hebben het hier dus niet over het downloaden, nee, over het verkopen van software. En als je wat verder leest zal je merken dat China niet het enigste land is met zulks een cijfer.
Ik moet eerlijk toegeven dat ik niet wist dat de cijfers zo hoog lagen.
Stokjes, en dan nog van een eskimo. Waarschijnlijk als dank voor het aanschaffen van een van de t-shirts.
Mensen, dit is zwaarder dan ik had gedacht…
Waar was ik één jaar geleden?
Echt handig dat bloggen, ik wou dat ik het al 10 jaar deed zodat antwoorden op deze vragen gemakkelijker was. Ik ging mij vandaag klaarmaken om een weekendje in Harzé door te brengen met de bende (raar, vorig weekend met dezelfde bende naar een huisje niet ver daarvandaan getrokken. Was dat express zo uitgerekend mannen? Want dat is mij dan weer totaal ontgaan). Een zeer gezellig weekend alwaar beveiliging op wireless netwerken niet echt gekend was. Verder was ik toen aan het werk bij AS Adventure, u weet wel, die avontuurlijke retailer. Ik kan het iedereen aanbevelen, een gezellig familiaal bedrijf waar er nog nen beet gelachen kan worden. Ik reed met ne metalliken Toyota Corolla waar nu mijn moeder de E19 dagelijks mee afscheurt. Ik genoot reeds 2 jaar van een relatie met mijn vriendin, die nu dus al 3 jaar mij gelukkig maakt.
Waar was ik 5 jaar geleden?
Mocht ik echt niet stoppen? Goh… eeeuuuhm…
Herinnert u zich nog een tijd toen IT-bedrijfjes uit de grond kwamen en goud uitschudden? Wel ik zat er in zo eentje (maar dat had niet veel goud met zich mee). Ik werkte toen voor @lantis, een bedrijfje dat met enkele goede vrienden was begonnen om wat aan webdevelopment te doen, gevestigd op de Leien in Antwerpen. Leuke tijden waarbij je je collega’s om 3u ‘s morgens tegenkwam in de Cinema tijdens een Ciné Soirée en samen tot de conclusie kwam dat het misschien beter was dat we pas vanaf ‘s middags op kantoor verschijnen. Alles kon want iedereen ging ervoor en maakte die tijd ruimschoots goed. The good old days as they say. Ik reed toen met een Groene Renault Twingo met een dak dat je ver kon openschuiven. Hell yeah, de kwak-mobiel was een zalige auto om de zomer mee in te rijden. Verder was die auto zelfs semi-automatisch. Dit betekende dat je geen ontkoppeling had, maar toch een gewone pook had waar je mee moest schakelen. Gewoon even gas lossen was genoeg om het ding in de juiste versnelling te zetten. Raar? Zeker en vast.
Waar was ik 10 jaar geleden?
Het vierde middelbaar. Maar mensen toch… Volgens mij was ik toen bijna, of misschien juist, samen met mijn eerste vriendinnetje ooit. Nathalie die mij een jaar ofzo later heeft laten staan voor haar danspartner bij de dansclub, Captain One-Eye (ja, kinderen geven wrede bijnamen als ze gedumpt worden). Moderne Talen-Wiskunde als ik mij niet vergis om de jaren erna de “Moderne Talen” om te wisselen tegen “Wetenschappen”. Die meid is trouwens ondertussen al getrouwd (mijn late gelukwensen trouwens). Waarschijnlijk nog enkele jeugd-trauma’s die ik ondertussen al vergeten ben maar zeg nu zelf, die moet ik u niet vertellen, de uwe zijn hoogstwaarschijnlijk erger. Ik reed toen met een Oxford met 21 vitessen, zwart en paars als kleuren, en kon 5km lopen in een vrij scherpe tijd. Lang geleden dus!
Doorgeef-tijd! Het is me nog vrij goed gelukt me dunkt! Slachtoffers zijn Kristiaan (zodat hij blijft bloggen), Dramoghe (Nieuwkomer van de maand in my book) en alle bitches (omdat het bitches zijn). Fetch boys and girls!