Past is Prologue

  • LeWeb ‘12 Paris

    Tegenwoordig moeten we het onderscheid maken tussen LeWeb Parijs en LeWeb Londen. Wel, in December, zoals steeds, is het Parijs en ik zal er weer zijn. En het belooft er eentje te worden dat me enorm interesseert, want het thema dit jaar is ‘The Internet Of Things’:

     

    Het blijft een fascinatie, al van het begin dat erover gesproken werd. Onlangs nog spondorde ik twee projecten op kickstarter, stond ik op het punt een fitbit te bestellen en ik twijfel nog steeds of ik een Nest in huis zou halen.

    Tickets zijn uiteraard nog steeds beschikbaar. Geef me een seintje als je ook gaat. Al zeker van de partij zijn Maarten, Clo en Mathias.

  • Boekenbeurs

    IMG_3895Ik ben daar graag. En toch koop ik er amper boeken, want voor de goedkoopheid moet je daar niet zijn. Ik vind het vreemd om mensen daar met een doos vol boeken te zien buitenwandelen. Nee, het is de sfeer die er hangt. De geur van duizenden ‘vers’ gedrukte boeken, het zweet van duizenden schrijvers. De ideale start van NaNoWriMo, ook.

    En dan zie je ze daar zitten, vele schrijvers zonder geïnteresseerden. Uit verveling met elkaar pratende. En aan de overkant de grote kanonnen. Een Pieter Aspe die er al met een Duvel klaar zit met voor hem tientallen mensen die zijn laatste werk willen laten signeren maar nog even moeten wachten omdat Herbert Flack, wiens handtekening ze er moeten bijnemen, te laat is.

    In zaal 3 dan de stand die de ster van deze editie een plaats mag geven. Jeroen Meus krijgt niet zoals zijn collega’s een klapstoel en een halve meter tafel. Nee, de culinaire koning van Vlaanderen krijgt een eigen bureau met lamp en bloemen. Voor zijn boeken is er geen plaats want de rest van de zone is wachtrij. Een zone die groter is dan waar sommige uitgeverijen het mee moeten doen.

    Naast boeken heb je ook kranten, en een abonnement durf ik daar wel eens nemen. Een weekendabo op De Morgen komt met een boek (in de selectie ‘Dagelijkse Kost 4’, of wat had u gedacht), 5 koffiemokken (van Jeroen Meus, hoe toevallig) en een korting. Maar er is ook een schemerzone. Waarom heeft de TGV in godsnaam een stand? De VRT brengt nog verslag uit, en Fintro zet er een cashautomaat, dus daar begrijp ik het nog van. Maar de meerwaarde van Base?

    Het (boeken)thema van het moment is ook duidelijk: DIY. Haken, breien, naaien, … en uiteraard koken. Maar wat we vooral kochten waren boekjes voor Alexander, want dat is one thema van het moment. Wat niet wegneemt dat onze verlanglijstjes voor de feestdagen aangedikt zijn.

  • 1,5

    IMG_3836Ik neem hem mee in de badkamer. Waar hij vroeger naar zijn bad-speelgoed vloog, volgt hij me nu naar de lavabo, wetende wat ik ga doen. Ik neem zijn kleine tandenborstel en doe er tandpasta op. Van die speciale voor kinderen, wat het ook moge helpen. Hij neemt in elk geval de tandenborstel met een glimlach aan en begint zijn tanden te ‘poetsen’ (lees: knabbelen op de tandenborstel). Ik poets ondertussen mijn tanden en kjik hem aan terwijl hij wat ronddraait. Nadat ik spoelde en mijn mond droog depte aan een handdoek steekt hij zijn plakkerige hand uit met daarin de tandenborstel waarop geen tandpasta meer te bespeuren is. Hij stapt naar de handdoek die ik daarnet nog vast had en doet me na. Ik kan het niet laten te glimlachen.

    Hij speelt met blokken. Wonderbaarlijk speelgoed tussen al het veel technischere en luidere geweld. Naast het opbouwen bezit hij ook over genoeg deugnieterij om ze daarna ook om te schoppen. Daarna zet hij zich neer en begint terug aan het bouwen. Een deel van me wil een diepere betekenis zoeken, het contrast zoeken tussen mezelf, die hem roept om te tonen wat ik heb kunnen bouwen, en hem die enkel interesse heeft in het bouwen en het afbraken. Maar dat alles laat ik varen als hij een beetje schuin gaat hangen om een scheet te laten. Gevolgd voor weer die donkere kant die met een grijns ‘Papaaaa!’ roept, alsof ik het was die net een nieuwe wind door de living liet waaien.

    Alexander kent al vele dieren bij naam: koe, kip, paard, mol, muis, vogel, hond, poes, … en weet ook welke geluiden ze maken (hoewel we niet weten vanwaar hij het haalt dat de kip ‘kakel kakel’ zegt). Een fascinatie voor auto’s maakt hem net dat ietsje meer een typische jongen. Hij wil hoe langer hoe meer zelf zijn papfles vasthouden en toen hij zelf zijn groentepap uit zijn bord begon te scheppen vielen we beiden uit de lucht. Zeker als hij net daarvoor, toen we het bord voor hem hadden gezet, klaar en duidelijk ‘Dank u, mama’ zei.

    Het is een cliché zo groot als elk cliché dat er is rond kinderen, maar het gaat enorm, enorm hard. Harder dan je zelf door hebt, en een groot deel daar ligt bij de crèche en het omgaan met zijn oudere neefjes en nichtje. Maar dat neemt niet weg dat hij het nog steeds ‘doet’. En dat feit geeft me een goed gevoel, voor mezelf als ouder. Want wat ik niet kan beschrijven is hoe fier ik op dat ventje ben. Want dat is nog enormer.

    Neemt niet weg dat hij vannacht geen oog heeft dichtgedaan en ik dus ook niet. Maar dat was een uitzondering.

  • Open Data

    AppsForAntwerpDe Stad Antwerpen zal binnenkort haar eerste stapjes zetten in de wereld van Open Data. Een aantal bronnen zullen volgende maand worden opengesteld voor iedereen die er mee wil werken. Het is de eerste stap naar een andere manier van denken. Iets dat invloed zal helpen op de gehele werking: alle data per definitie open. Motiveren waarom iets niet publiek mag, zal de norm worden. Het begin van de zoektocht naar alle schatten aan informatie die een Stad heeft en het streven naar het openbreken van de sloten die er op zitten. Het begin van een werk van jaren, eentje zonder eind.

    Om dat te vieren is er AppsForAntwerp, waar we iedereen uitnodigen om aan de slag te gaan met het platform dat we openen en de data die er op staat. De details van het programma volgen nog. Noteer dus alvast 8 december in je agenda, grab a ticket en zeg het voort.

    Persoonlijk is dit ‘ a big deal’. Ik geloof sterk in het verhaal en het feit dat ik er rechtstreeks bij betrokken ben betekent wat voor me. Call me a hopeless romantic, maar ik ben bij Digipolis gaan werken met een duidelijk voornemen: de Stad waar ik woon, waar ik werk en zo veel van hou een nog betere plek te maken. Werken aan een toekomst die een rechtstreeks effect op me heeft. Dit project, samen met vele anderen waar ik aan mag meewerken geven een gevoel van voldoening die ik iedereen toewens in hun job.

    Nu we toch persoonlijk bezig zijn: ik wil terug meer schrijven. Of dat lukt weet ik niet, maar zonder proberen zal het er nooit van komen. Op dat vlak kwam de oproep van Steph gisteren op een goed moment. En daarnaast is het ook bijna NaNoWriMo, iets dat ik dit jaar wel eens écht wil meedoen (beste vrienden en familie: u weze bij deze gewaarschuwd).

    Let’s jump in and see what happens.

  • Start

    Ik had slimmer moeten zijn. Wie gaat er nu op een maandagavond in een studentenbuurt naar de Albert Heijn? Voor een brood, terwijl er iets verder, geen 100m, een goeie bakker is? En dan nog wel op de startdag van het studentenjaar!

    Het aanschuiven gaf me tijd om na te denken, iets dat ik de twee weken ervoor niet had gedaan. Mijn hoofd was volledig leeg na m’n huwelijksreis, een heerlijk gevoel dat vreemd voelde. Als een drug waarvan men zegt dat het niet goed voor je is maar waarvan geen wet het je verbiedt ervan te genieten. Eentje waarvan men het via de maatschappij speelt. Een moeilijke strategie maar met zo veel meer effect. Wat is een geschreven tekst met een handvol mensen die erop toezien in vergelijking met duizenden ogen vol kritiek?

    Er was geen vuiltje aan de lucht meer. Het werk was in goede handen en we hadden net een van de grootste ondernemingen in achter de rug. Je kan een trouwfeest eenvoudig houden, maar dat deden we niet. Tradities en veel poeha. Een heus team van ceremoniemeesters, zaalverantwoordelijken en fotografen. Stuk voor stuk mensen die perfect bleken te weten wat doen, mensen die ons alle zorgen uit handen namen en ons na weken van stress de rust gaven om te genieten van wat we zelf in de stijgers hadden gezet. En om te genieten van de mensen die ons zo dierbaar zijn en ons omringden. Ook de goden deden mee en maakten er een zonovergoten dag van, eentje om werkelijk nooit te vergeten.

    De maand september is een maand van starten en terug oppikken, iets dat me duidelijk werd in die wachtrij. Maar het kon me niet deren, en dat was het grote verschil. Een kleine twee weken draaide alles enkel en alleen om mij, Evelyne en Alexander. En dat op een zonovergoten eiland. Zo’n totale rust was lang geleden, misschien wel iets te lang geleden. Of is dat enkel de dronkenschap van een pril huwelijk dat spreekt? Het lijkt gek he? Na 9 jaar denk je dat het geen verschil maakt. En toch…

    Past is Prologue, het stond zelfs in het jasje van mijn kostuum die dag. En wij zijn klaar voor alles wat nog komen zal. Start.

    133555_10152117919525352_1011677354_o (1)

    Als je trouwens ooit een fotograaf zoekt: Tom Leuntjens. Punt.